૧૯૬૦ આસપાસની વાત છે. આઉટડોર શૂટિંગ માટે કમાલ અમરોહી ઘણી વખત બે કાર લઈ જતા હતા. એક વખત દિલ્હી જતી વખતે મધ્યપ્રદેશના શિવપુરીમાં તેમની કારમાં પેટ્રોલ ખતમ થઈ ગયું. અમરોહીએ જણાવ્યું કે આપણે આખી રાત સડક પર જ કારમાં વિતાવીશું.
તેમને ખબર ન હતી કે તે ડાકુઓનો વિસ્તાર હતો. અડધી રાત પછી લગભગ એક ડઝન ડાકુઓએ તેમની કાર ઘેરી લીધી. તેમણે કારમાં બેસેલા લોકોને નીચે ઉતરવા કહ્યું. કમાલ અમરોહીએ કારમાંથી ઉતરવાનો ઇનકાર કરી દેતા કહ્યું કે, "જે કોઈ મને મળવા માંગતું હોય, તે મારી કારની પાસે આવી જાય."
થોડી વારમાં રેશમી પાયજામો અને પહેરણ પહેરીને એક શખ્સ તેમની પાસે આવ્યો. તેમણે પૂછ્યું, "તમે કોણ છો?" અમરોહીએ જવાબ આપ્યો કે," હું કમાલ છું અને આ વિસ્તારમાં શૂટિંગ કરી રહ્યો છું. અમારી કારનું પેટ્રોલ ખતમ થઈ ગયું છે."
ડાકુઓને લાગ્યું કે તેઓ રાઈફલ શૂટિંગની વાત કરી રહ્યા છે. પરંતુ તેમને જ્યારે જણાવવામાં આવ્યું કે અહીં ફિલ્મની શૂટિંગની વાત ચાલે છે અને બીજી કારમાં મીના કુમારી પણ બેઠાં છે, ત્યારે તેના ચહેરાના હાવભાવ બદલાઈ ગયા. તેમણે તરત સંગીત, નૃત્ય અને ખાવાપીવાની વ્યવસ્થા કરી. તેમને સુવા માટે જગ્યા આપી અને સવારે તેમની કાર માટે પેટ્રોલ પણ મગાવી દીધું.
જતાં જતાં તેમણે મીના કુમારીને વિનંતી કરી કે, અણીદાર ચપ્પુ દ્વારા તેઓ તેમના હાથ પર ઓટોગ્રાફ આપે. જેમતેમ કરીને મીના કુમારીએ ઓટોગ્રાફ આપ્યો. બીજા દિવસે શહેરમાં જઈને તમને ખબર પડી કે તેમણે મધ્યપ્રદેશમાં તે સમયના કુખ્યાત ડાકુ અમૃત લાલ સાથે રાત વીતાવી હતી.
આજે હિન્દી સિનેમાની 'ટ્રેજેડી ક્વીન' તરીકે અમર થઈ ગયેલી મહાન અભિનેત્રી મીના કુમારીનો જન્મદિન છે.
બેસ્ટ એક્ટ્રેસ પ્રથમ ફિલ્મફેર એવોર્ડ જીતનાર આ અભિનેત્રીએ પોતાના ટૂંકા આયુષ્ય અને ટૂંકી કારકિર્દીમાં પણ ભારતીય સિનેમાના ઇતિહાસમાં પોતાનું નામ સુવર્ણાક્ષરે અંકિત કરી દીધું. બોલીવૂડની કલ્પનાતીત સુંદર અને પ્રતિભાશાળી અભિનેત્રીઓની યાદીમાં મીના કુમારીનું નામ હંમેશાં મોખરે રહેશે.
મીના કુમારી અંગે આવી જ એક બીજી ઓછી જાણીતી વાત:
વર્ષ ૧૯૫૧ની વાત છે. મહાબળેશ્વરથી મુંબઈ પરત ફરતી વખતે મીનાજી એક ભયાનક કાર અકસ્માતનો ભોગ બન્યા. આ અકસ્માતમાં થયેલી ઇજાએ તેમના ડાબા હાથની ટચલી આંગળી કાયમ માટે વાંકી કરી દીધી. તેમને સતત સંકોચ રહેતો કે પડદા પર તેમની આ નાનકડી ખામી દર્શકોનું ધ્યાન ભટકાવશે. અકસ્માત બાદ તેમણે કેમેરા સામે પોતાના ડાબા હાથને સાડીના પલ્લૂ, દુપટ્ટા કે શાલ પાછળ એટલી સહજતા અને અદાથી છુપાવવાનું શરૂ કર્યું કે તે ઈજા છુપાવવાનો પ્રયાસ નહીં, પણ એક અત્યંત રોમેન્ટિક અને મનમોહક 'સિગ્નેચર પોઝ' બની ગયો. 'સાહેબ બીબી ઔર ગુલામ' કે 'પાકીઝા' જેવી કાલજયી ફિલ્મોના શોટ્સમાં આજે પણ તેમનો ડાબો હાથ સાડીના પાલવમાં છુપાયેલો જોઈ શકાય છે.
બહુ ઓછા લોકો જાણે છે કે પડદા પાછળ તેઓ એક અત્યંત સંવેદનશીલ શાયરા પણ હતા. ઔપચારિક શાળાકીય શિક્ષણ વિના પણ ઉર્દૂ અને હિન્દી ભાષા પર અદ્ભુત પ્રભુત્વ મેળવીને તેઓ 'નાઝ' ઉપનામથી હૃદયસ્પર્શી શાયરીઓ લખતા. જીવનના અંતિમ પડાવ પર તેમણે પોતાની તમામ અપ્રકાશિત કવિતાઓ અને ડાયરીઓ પ્રખ્યાત ગીતકાર ગુલઝારને સોંપી દીધી, જેને ગુલઝાર સાહેબે પછીથી 'મેરા શાયર અપના સા' શીર્ષક હેઠળ પુસ્તક રૂપે પ્રકાશિત કરી હતી.
ટિપ્પણીઓ નથી:
ટિપ્પણી પોસ્ટ કરો